زیر خاکستر ذهنم باقی ست

آتش سرکش و سوزنده هنوز

یادگاری است ز عشقی سوزان

که بود گرم و فروزنده هنوز

عشقی آنگونه که بنیان مرا

سوخت و از ریشه و خاکستر کرد

غرق درحیرتم از اینکه چرا

مانده ام زنده هنوز

گاهگاهی که دلم می گیرد

پیش خود می گویم

آن که جانم را  سوخت

یاد می آرد از این بنده هنوز

سخت جانی را بیین

که نمردم از هجر

مرگ صد بار به از

بی تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم هستم

پیش چشمان تو شرمنده هنوز

گر چه از فرط غرور

اشکم از دیده نریخت

بعد تو لیک پس از آنهمه سال

کس ندیده به لبم خنده هنوز

                      آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

                      گر که گورم بشکافند عیان می بینند

                      زیر خاکسترجسمم باقی ست

                      آتش سر کش و سوزنده هنوز

لا لا لا لا بخواب دنیا خبیسه

                                   واسه کم آدمی خوب می نویسه

یکی لباش تو خوابم غرق خنداست

                                   یکی پلکش تو خوابم خیسه خیسه

لا لا لا لا بخواب عاشق یه سیبه

                                   همیشه سرخ و تبدارو غریبه...

اگر چه از تو دل خورم

                               اگر چه گفته ای تو را

                                به خاطرات بسپرم

هنوز هم خیال کن

کنار تو نشسته ام

                                منی که در جوانیم

                                به خاطرت شکسته ام

تو در سراب آینه

شبانه خنده می کنی

                                منه شکست داده را

                                خودت برنده می کنی

نیامدی و سالها 

غضب به حاده دوختم

                                 بیا ببین که بی تو من

                                 چه عاشقانه سوختم

رفیق روزهای خوب

رفیق خوبه روزها

                                 همیشه ماندگار من

                                 همیشه در هنوزها

صدا بزن مرا شبی

به غربتی که ساختی

                                 به لحظه ای که عشق را

                                 بدون من شناختی

هر كي اومد تو زندگيم

مي بردمش تا آسمون

امروز مي شد رفيق ناب

فردا مي شد بلاي جون

نمي شه قلب عاشق و

به دست هر كسي سپرد

نمي دونم بد مي آورد

ياچوب سادگيشو خورد

هر چي كه به سرم اومد

تقصير هيچ كسي نبود

جواب كار خودم

هر چي بلا سرم اومد

گیرم بازم بیای و                  

      از عاشقی بخونی              

           گیرم تا دنیا دنیاست           

                بخوای پیشم بمونی                  

                       روز غم ام نبودی                  

                             خوشیت با دیگرون بود

                                     من به چی فروختی 

                                             اون از ما بهترون بود ...

                   عزادارم برای عشق

                                             برای مردن احساس

                  بر ای ضجه گندم

                                             کنار ضربه های داس

                    عزادارم برای من

                                         منی که بی تو خاموشم

                    منی که پرپرو ز خی

                                            لباس مرگ می پوشم

                     پرم از ترس تنهایی

                                           ز حس بی تو جون دادن

                    غریبه مثل احساس و

                                           وداع و دست تکون دادن

                     عزادام  برای تو

                                        تو که کم می شی و کمتر

                     تو با تلخی نفرت 

                                        شدی هم خاک و هم بستر

                    اگه بودی،اگه بودی

                                            با اشکام جا نمی موندم

                    بابغضی که فروخوردم

                                            با عکسایی که سوزوندم

                     به پاس مردن احساس

                                             چه معصومانه می میرم

   من از بی رحمی اون داس   

    من از دست تو دلگیرم  

  چه خنده داره حالت

  دلم برات می سوزه 

 برگشتی که چی بشه

  فکر کردی که دیروزه 

اون روزی که می رفتی

 اشکام چه ریزه ریزه 

بیبین حالا چه جوری 

اشکات داره می ریزه 

  بی تفاو می رفتی   

پیش تو می شکستم 

حالا تو می شکنی و 

بی تفاوت نشستم 

من از تو یاد گرفتم 

        ساده گذشتنارو 

                یا آخرین کلام و 

                      نامه نوشتنارو  

                             من از تو یاد گرفتم 

                                      برم به یک بهانه 

اینم بشه سکانسه  

       آخر غاشقانه  

             حالا برو از اینجا

                     برو هر جا تونستی

                             دور شدی از خیالم

                                      تو خودت اینو خواستی

یه روز بهم می گفتی 

عشقم خیال و رویاست

نوبتی ام که باشه

 ایندفه نوبت ماست

  

تو دونسته بودی

     چه خوش باورم من

         شکفتی  و  گفتی  

             از عشق پرپرم  من

                 تا گفتم کی هستی

                     تو گفتی یه بی تاب

                         تا گفتم دلت کو ؟؟؟

                             تو گفتی که در یاب 

  قسم خوردی برما

     که عاشق  ترینی

        تو یک جمع عاشق

            تو  صادق ترینی!!!! 

               همون  لحظه  ابری         

  رخ  ماه و  آشفت   

      به خودگفتم ای وای

          مبادا دروغ گفت 

              هنوزم تو   شبهات  

                  اگه  ماه  و   داری  

                من اون ماه و دادم 

                   به تو یادگاری

 دیگرکسی نمانده تنها تو بامنی  

 تنهاترین مسافرم اما تو بامنی

 بامن بمان که دردل ابهام جاده ها

 تنها تر از خدایم وتنها تو بامنی ...